Waarom ik moest huilen om Mohammed Ihattaren

E

en jaar geleden zag ik een filmpje waarin de moeder van Mohammed Ihattaren hem een shirt overhandigde. Vandaag lees ik dat hij voor Marokko kiest. In beide momenten hoor ik de echo van vaders die ontbreken en zoons die hun weg zoeken.

Ik ben opgegroeid in een mannengezin, waar voetbal de onderstroom van het dagelijks leven was, of ik dat nu leuk vond of niet. En later, toen ik zelf een gezin had, leefde ik opnieuw in een huis vol voetbalminnende mannen, twee zonen en hun vader. Sinds het overlijden van mijn partner woon ik nog met mijn jongste zoon, en ook al verandert er van alles, er blijft iets wezenlijks hetzelfde, het gesprek gaat vaak over voetbal. En dus, tegen wil en dank, ging ik me erin verdiepen.

Mijn interesse lag nooit bij de standen of de regels, maar eerder bij de verhalen áchter de spelers. Hun psychologie fascineert me, wat hebben ze meegemaakt, vanuit welke drijfveer staan ze op het veld, en welke last dragen ze mee?

Een jaar geleden stuurde mijn oudste zoon me een filmpje via Insta. Het liet Ihattaren zien, die zijn eerste minuten maakte bij FC Waalwijk. Zijn moeder overhandigde hem een shirt en er klonk een prachtig Arabisch lied. Ik keek en huilde keer op keer en moest steeds opnieuw huilen. Want ik voelde in dat beeld wat die moeder voor de kiezen had gekregen. Het raakte me, omdat ik wist dat dit ook mijn toekomst zou worden, een zoon zonder vader en ik die moet dragen wat bijna niet te dragen is.

Ihattaren was nog zo jong, en toch al overspoeld door roem, door verwachtingen en de wispelturigheid van mensen. Als hij goed speelde, had hij vrienden, als hij worstelde, werd hij genadeloos neergesabeld in de pers. Het is een last die bijna niet te dragen is voor een jongen die nog maar net volwassen is en zijn vader heeft verloren.

Vandaag zag ik op de NOS-app dat hij ervoor kiest om voor Marokko te spelen. Heel even keek ik ernaar door mijn Jungiaanse bril en ik dacht, jongen, ik begrijp je. Want hier, in dit land, leek het alsof ze er niet voor je waren toen je het zo moeilijk had. Je keuze voelt voor mij als een onbewust gebaar naar je vader, als een manier om hem te eren en tegelijk je eigen weg te banen.

Terwijl ik dit las, dacht ik aan mijn eigen zoons, die rond de dood van hun vader soms vreemde of onverwachte dingen deden, omdat rouw je uit elkaar trekt en je toch ook weer verbindt. De wereld draaide door, alsof er niets was gebeurd, maar wij leefden in een vertraagde tijd. En dan zie ik weer dat ene beeld van een jongen en zijn moeder, en ik voel hoe dun de lijn is tussen glorie en verlies, tussen juichen en huilen. Het is een last die wij moeten dragen maar het is ook kracht die ons bij elkaar houdt.