UKV van de week en straks een bundel

01 augustus 2025 - Ultra Kort Verhaal (UKV)

V

oor mij is het schrijven van een UKV (Ultra Kort Verhaal) te vergelijken met het dagelijkse ritueel van tandenpoetsen, het is misschien niet spannend of groots, maar juist door de herhaling en de eenvoud blijft mijn schrijversgeest in vorm. Het is een klein, onopvallend moment van concentratie dat me helpt om scherp te blijven, ook als inspiratie uitblijft. Zo werkt het voor mij met taal, daar moet ik elke dag mee bezig zijn.

Deze maand werd ik voor de tweede keer in korte tijd uitgelicht op Schrijven Online, dit keer met mijn verhaal De jogger in het park, een mini-verhaal van 99 woorden waarin ik heb geprobeerd om in deze kleine vorm toch iets wezenlijks te vangen. UKV’s zijn voor mij een vorm van literair precisiewerk, elk woord doet ertoe en wat je weglaat is minstens zo belangrijk als wat blijft staan. Ik houd van zoeken naar balans, tussen licht en zwaarte, alledaagsheid, symboliek en eenvoud.

In de afgelopen jaren heb ik honderden UKV’s geschreven. Sommige stonden in tien minuten op papier alsof ze al bestonden voordat ik ze opschreef,  andere hebben zich in de loop van weken, maanden jaren, gevormd, door herschrijven en herstructuren totdat ze eindelijk klopten, als een puzzelstukje dat ineens op z’n plek valt.

In het najaar wil ik mijn mooiste 99 UKV’s bundelen en laten drukken, een kleine uitgave vol mini-verhalen die je elk in een minuut kunt lezen maar die hopelijk langer blijven resoneren. Een boekje dat in je binnenzak past maar misschien een groot effect heeft op een ander moment. En ja, ik geef het eerlijk toe, soms fantaseer ik dat er iemand meeleest. Iemand met liefde voor taal en verhalen en misschien wel met een uitgeverspet op. Maar ook zonder dat blijf ik schrijven want ik kan niet anders.

Wil je op de hoogte blijven van de bundel of af en toe een UKV ontvangen in je inbox? Laat dan hier je mailadres achter, of volg me via LinkedIn / Facebook of de nieuwsbrief.

Lees hieronder het uitgelichte 99-woordenverhaal.

De jogger in het park

Alaric zag hem al van ver komen, de dispuutsvriend
die ooit zijn grappen ving alsof ze kostbaar waren,
hem vroeger omhelsde na nachtelijke avonturen
vol wijn en woorden.

Nu een topadvocaat, strak in zijn pas,
deals sluitend met dezelfde vanzelfsprekendheid
waarmee hij vroeger een grap de ruimte in wierp.
Zijn pas raakte de grond gelijkmatig,
het lichaam bewoog soepel, alsof niets was veranderd.Een korte zwaai, een knik en hij rende door zonder
echt te kijken. Wie Alaric nu was, zonder kunstjes
of vrolijkheid, slechts het depressieve gewicht
van gedachten, kon hij niet zien.