Trutschoenen

“Nee, die wil ik niet.” Ze keek me boos aan. Twee schoenendozen had ik meegenomen, met zorg uitgezocht. Klittenband, goede pasvorm, zacht leer, stevig voetbed. Alles om het haar makkelijker te maken en voor die ene glimlach op haar gezicht. Maar die kwam niet. “Trutschoenen,” zei ze stuurs, met haar gezicht op onweer.

Mijn moeder had Alzheimer maar haar wil was nog wet. Ze wist vooral wat ze níet wilde. Ik voelde onmacht, frustratie, verdriet en misschien ook wel teleurstelling. Ik had honderd kilometer gereden, speculaas gekocht bij Stach in Amsterdam voor de zorgmedewerkers en ik had me verheugd op een klein moment van verbinding. Ze wilde de schoenen niet eens passen. Heel even dacht ik: ik trek dit niet. Ik stap uit dit toneelstuk, het drama van redder, aanklager, slachtoffer.

Ik liep weg, om haar lucht te geven en mezelf ook. “Ik heb nieuwe schoenen voor mijn moeder gekocht, maar ze wil ze niet,” zei ik tegen de zorgprofessionals die net aan hun koffie zaten met de speculaas. “Kleding en schoenen waren altijd belangrijk voor haar. Dit zijn écht mooie.” Een kordate dame stond op, liep naar mijn moeder toe en sprak haar rustig toe. Binnen twee minuten had mijn moeder de schoenen aan, stralend met een glimlach op haar gezicht. “Ze lopen toch wel lekker,” zei ze tevreden. “Alleen die pamper is zo nat.”