Toen vond ik Sylvia Witteman niet meer leuk

I

k was een fan van het eerste uur. Haar recept van de beroemde “truffeltaart als zoenoffer”, was mijn geheime wapen. Ik heb ‘m ontelbare keren gebakken of beter gezegd gemaakt want hij hoefde niet in de oven. Op feestjes werd er om gevraagd. “Die van Sylvia?” Ja, natuurlijk, wie anders. Ik gooide er hoge ogen mee, die taart was magie.

Aan haar columns in de Volkskrant beleefde ik groot plezier. Messcherp, geestig, een tikkeltje vilein maar o zo raak. Alsof je bij haar aan de keukentafel zat, glaasje wijn in de hand, samen gniffelend om het menselijk tekort. Haar taalgevoel, haar gevatheid, haar vermogen om zichzelf niet al te serieus te nemen, ik hield ervan. Tot ik weduwe werd en ineens las ik een zin die ik nooit meer kon ontlezen:

“𝘞𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘴𝘵 𝘦𝘦𝘵 𝘰𝘧 𝘦𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘥𝘶𝘸𝘦 𝘵𝘳𝘰𝘶𝘸𝘵, 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳𝘪𝘯 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘥𝘰𝘶𝘸𝘥.”

Dit had ze niet één keer geschreven, deze zin is een soort running joke in haar oeuvre. Een quote waar ze zelf waarschijnlijk elke keer weer smakelijk om lacht. Alleen nu ik binnen de weduwenclub val, doet dit pijn tot op het bot want ik bén die weduwe. Ik voel wat er niet wordt gezegd, maar wel wordt gesuggereerd: dat we als weduwen een soort lijfelijk raadsel zijn. Dat er ‘iets in ons is gedouwd’ wat je als nieuwe partner beter niet onder ogen komt. Alsof ons lichaam geschiedenis draagt waar je je maar beter niet in verdiept. Alsof we net als een worst gevuld zijn met restanten uit een vorig leven en je nooit weet wie of wat je voor is gegaan.

Ik begrijp dat het humor is en dat ze met zo’n vergelijking iets probeert aan te stippen over onwetendheid maar er zit iets in dat blijft wringen. Iets denigrerends wat vrouwen zoals ik reduceert tot iets om je vingers bij af te likken of bij vandaan te blijven.

Sinds ik weduwe ben, merk ik hoe weinig mensen snappen wat dat betekent voor iemand. Hoe eenzaam het kan voelen als je ineens de taal van de rest van de wereld niet meer begrijpt. Ik keek altijd met bewondering naar Sylvia maar nu voelt dat anders. Misschien is dit gewoon het moment waarop ik zeg:  “Sylvia, ik zet de truffeltaart terug waar hij vandaan komt. Geef mijn portie maar aan Fikkie.”

#sylviawitteman #rouw #weduwe #zichtbaarheid #vrouwbeeld #persoonlijkverhaal #column #humorofpijn #verlies #grensoverschrijdend #vrouwenzichtbaarheid #taaldoetertoe #vrouwelijkekracht #liefdeenverlies #persoonlijkegroei #rouwverhalen #demantelzorgerdraaitdoor