Mantelzorg en de angst voor het vrouwelijke

S

oms denk ik, deep down gaat het allemaal over angst voor het vrouwelijke. Niet de oppervlakkige clichés die we kennen uit reclames of stereotypes maar de werkelijke kracht van scheppen, dragen, doorvoelen, leven en dood kunnen bevatten.

Ik voel dat in mijzelf, in mijn werk en in het mantelzorgen en zie het in onze cultuur die hier al eeuwenlang mee worstelt. In oude samenlevingen werd die kracht nog geëerd, vruchtbaarheidsgodinnen, maanrituelen, verbondenheid met de aarde, met de opkomst van patriarchale religies en staten werd het vrouwelijke bedreigend. Eva werd de schuldige en vrouwen met kennis of intuïtie werden weggezet als gevaarlijk. De heksenvervolgingen waren niets minder dan georganiseerde vrouwenhaat.

Die reflex is nooit helemaal verdwenen, we zien het vandaag opnieuw, pijnlijk en rauw, in de moord op Lisa, 17 jaar. Het jonge meisje en de dader weerspiegelen iets groters, een cultuur waarin vrouwenlichamen niet veilig zijn, waarin vrouwelijke kracht vaak verdacht wordt gemaakt of vernietigd. Het raakt zo omdat ik voel dat het dezelfde angst is die al eeuwen rondwaart.

In mantelzorg zie ik dezelfde onderwaardering terug. Mantelzorg ís zwaar, het vraagt offers, energie, soms het gevoel jezelf te verliezen. Toch belichaamt het precies datgene waar onze samenleving zo bang voor lijkt, de vrouwelijke kracht van nabijheid, van dragen, van trouw. Zorg wordt te vaak gezien als iets “softs” of vanzelfsprekends, maar mantelzorgers laten elke dag zien dat zorg geen zwakte is, het is een bron van leven.

Ik denk dat de opdracht van onze tijd zit in de angst voor het vrouwelijke loslaten. Het ware vrouwelijke opnieuw durven erkennen als fundament van ons bestaan. Niet alleen in vrouwen, maar in ieder mens die de moed heeft te zorgen, zich kwetsbaar te tonen en leven te dragen. Misschien begint daar de genezing van onze samenleving, in de herwaardering van het vrouwelijke principe dat eeuwenlang verdonkeremaand is.