Hij die de dood ziet, snapt het leven

T

oen hij stierf was hij achtenvijftig, ik vijfenvijftig. Vanaf dat moment hield niet alleen zijn leven op maar ook het mijne zoals ik het kende. Plotseling was ik geen partner meer, geen ‘vrouw van’, geen onderdeel van een relatie maar weduwe. Mijn leven veranderde en alles wat vanzelfsprekend was, was er niet meer. We hadden zesentwintig jaar samen geleefd, het was geen sprookje of romantisch liefdesverhaal maar een leven vol gelaagdheid, liefde, verwarring, kinderen, teleurstellingen, terugkerende hoop, moeizaam herstel en uiteindelijk ook onverwachts een beetje bevrijding.

In de laatste zeven maanden van zijn leven gebeurde er iets wat ik al die jaren had gehoopt maar niet meer had durven verwachten: hij werd zachter, langzamer, eerlijker, legde zijn telefoon weg, keek zijn zonen recht aan en vroeg hoe het écht met hen ging. Hij begon dingen te zeggen die eerder ongezegd bleven en keek me vaker aan met een blik die ik lang had gemist. Alsof hij niet meer op afstand leefde maar naast ons stond. Juist in het sterven begon hij te leven en in die korte tijd die er nog was, ontstond iets wat wonderschoon was. Misschien wel: ‘Hij die de dood ziet, snapt het leven’.

Nadat hij overleden was, bleef ik achter in een stil huis met zijn jas nog aan de kapstok, een lege plek aan tafel en een hoofd vol tegenstrijdigheden, rouw maar ook opluchting, rust en ruimte.

Bij De Mantelzorger Draait Door is er ruimte voor dit soort verhalen, niet alleen voor mooie verhalen over verlies maar ook voor het rauwe, het scheve, het verwarrende, het waarachtige.
Voor mensen die jarenlang hebben gezorgd en zichzelf langzaam kwijtraakten in het ritme van andermans leven en nu weer adem willen halen, met mildheid, zonder oordeel, met eerbied voor alles wat er wél was.

Voel jij dat het tijd is om stil te staan bij jouw verhaal of ken je iemand die zich herkent in deze woorden? Je bent welkom bij DMDD. Coaching, opstellingen, workshops en een plek om gewoon even te mogen zijn.