Het laatste flesje Dreft

I

k schrijf elke dag een ultrakort verhaal van 99 woorden in de FB-groep UKV. Deze week kreeg mijn stukje over een laatste flesje Dreft veel likes maar het werd niet uitgelicht. En dat is prima, schrijven gaat voor mij niet om winnen of opvallen, maar om iets kleins vangen dat raakt.

Het is een ode aan mijn moeder, aan herinneringen die blijven hangen in geur en kleine rituelen.

Lees het hier:

Het laatste flesje Dreft

Op het aanrecht staat een bijna leeg flesje Dreft, ernaast een nieuwe van het huismerk. Ik denk aan haar kasten, ooit vol met hetzelfde, twaalf flessen Dreft, rijen koffiemelk, stapels tandenborstels. Ze kocht telkens opnieuw, alsof overvloed de gaten in haar geheugen kon dichten. Wij lachten erom, toen nog. Alsof je door veel te kopen de tijd kon tegenhouden. Nu rest dit laatste flesje, een klein monument voor haar verdwalen. Ik draai de dop open, ruik het vertrouwde groen. Even is ze er, mijn moeder, in die zachte zeepgeur die in mijn hoofd nooit opraakt.