Vijf jaar lang leefden we tussen hoop, zorg en afscheid nemen

A

live and kicking. En toen… bijna dood. In 2020 lag hij (slank en sportief) op de intensive care met COVID-19, aan de beademing. Tien dagen lang tussen hoop en vrees, terwijl mijn zonen en ik thuis alleen maar konden wachten en ons moesten neerleggen bij het kille: “Nee, u mag niet op bezoek, dat is protocol, mevrouw.”

Ik probeerde overeind te blijven met jongens in hun tienerjaren die niet mochten sporten, online lessen volgden en zich langzaam terugtrokken in zichzelf. Er was een WhatsAppgroep vol mensen die met ons meeleefden maar wat er werkelijk gebeurde konden we zelf nauwelijks bevatten.

Toen we hem na twee weken ophaalden, in een rolstoel, vermagerd maar levend, slikte ik mijn tranen weg en zei tegen mezelf: Ik moet sterk zijn, voor mijn kinderen, voor ons. Hij was terug. “Alive and kicking,” zeiden we. Half grappend, alsof we het moesten blijven herhalen om het te kunnen geloven.

We dachten: nu begint het herstel. Maar wat volgde waren geen rechte lijnen omhoog. Het werden jaren waarin hij zocht, worstelde, afgleed. Depressies kwamen en gingen, dan werd hij stil, trok zich terug, leek ver weg en gaf hij zelfs toe dat hij niet wist of hij nog wel wilde blijven leven. Ik leerde dat zorgen telkens iets anders betekende: vasthouden, loslaten en vooral ademen en blijven doorgaan.

In 2023 kwam de kanker. Onverwacht, meedogenloos, uitgezaaid en niet meer te behandelen. Geen weg terug of ruimte voor hoop dat wordt je vlijmscherp medegedeeld in het ziekenhuis. In januari 2025 overleed hij. Hij was achtenvijftig. Ik vijfenvijftig.

Soms denk ik: waar was het allemaal goed voor? Die strijd tegen Covid, die jaren van waken, zorgen, hopen, waarvoor? We zullen ermee moeten leven. Maar wat we in die donkere dagen vonden, die stille onvoorwaardelijke liefde, geeft ons kracht om door te gaan.

Bij De Mantelzorger Draait Door is ruimte voor dit soort verhalen. Niet alleen voor wat mooi is, afgerond of inspirerend klinkt, maar ook voor het rafelige, het onbegrijpelijke, het waarachtige. Voor mensen die jarenlang hebben gezorgd, zichzelf langzaam kwijtraakten in het ritme van andermans leven, en nu voorzichtig willen thuiskomen bij zichzelf.

Voel jij dat het tijd is om jouw verhaal onder ogen te zien? Of ken je iemand die zich hierin herkent? Je bent welkom bij DMDD. Coaching, opstellingen, workshops en vooral: een plek om gewoon even te mogen zijn.