De Wounded Healer in de Mantelzorger

E

en Jungiaanse kijk op zorg, kwetsbaarheid en innerlijke kracht

 

Daar waar de wond is, komt het licht binnen 
Rumi

Wanneer je eigen wond het medicijn wordt

Soms vroegen mensen me, hoe houd je dat mantelzorgen toch vol? Overeind blijven als je zó intens betrokken bent terwijl je stukje bij beetje jezelf lijkt kwijt te raken? Ik wist het ook niet altijd. Maar ik weet wél wat me heeft geholpen om er betekenis aan te geven, het grotere plaatje te zien en mijn eigen verhaal daarin te herkennen.

Jaren geleden studeerde ik Jungiaanse psychologie bij Karen Hamaker-Zondag in Amstelveen. Die opleiding, doordrenkt van symboliek, archetypen en dieptepsychologie werd een innerlijk anker en nooit kwam die kennis zo dichtbij als in de jaren dat ik intensief voor mijn partner zorgde en na zijn dood de stukken van mijn leven opnieuw moest herschikken.

De Wounded Healer: een archetype van herkenning

Carl Gustav Jung beschreef de Wounded Healer als de gewonde genezer: iemand die juist door zijn eigen littekens anderen kan bijstaan, zijn eigen pijn kent maar er niet in verdrinkt. Die zijn pijn doorleefd heeft en daardoor een stille kracht kan zijn voor anderen. Het betekent niet dat hij alles weet maar aanwezig durft te zijn in wat moeilijk is.

In elke mantelzorger schuilt dat archetype. Dit is niet de held of de martelaar maar een kwetsbare krachtbron. De Wounded Healer is geen verzorger-met-een-capaciteitsprobleem maar een mens die gewond is geraakt en desondanks genezing brengt door zijn nabijheid, intuïtie en betrokkenheid. Hij plakt geen pleisters en komt ook niet met pasklare oplossingen.

DMDD als bedding voor de gewonde én helende mens

In De Mantelzorger Draait Door (DMDD) wil ik precies díe laag aanspreken en dat gaat naast de praktische tips over de symbolische dimensie van zorgen. De weg door de chaos, de grens tussen geven en verliezen, de herontdekking van eigenwaarde, betekenis en richting. Niet om te ‘overleven’, maar om te transformeren. Zoals Jung zou zeggen: om het zelf in de ervaring terug te vinden.

DMDD is wat mij betreft geen methode maar een ruimte. Een veld waarin het persoonlijke en het collectieve elkaar raken. Waar je even mag stilstaan, ademhalen en misschien zelfs de mysterie van het leven voelen in het gewone.

De wond als poort, niet als probleem

Mijn jarenlange studie bij Karen gaf me een begrippenkader om te begrijpen wat mantelzorg in wezen doet: het raakt de stroom onder de oppervlakte. En zoals Jung leerde: daar waar onze pijn zit, kan ook ons potentieel liggen. Niet door de wond maar dankzij de doorleefde ervaring ervan. De mantelzorger als Wounded Healer weet: “Ik hoef niet te fixen. Het enig wat nodig is, is bewust aanwezig zijn.”

Drie vragen om je eigen Wounded Healer te ontmoeten:

1. Welke ervaringen hebben mij stil gemaakt van binnen en toch wakkerder dan ooit?

2. Waar heb ik iets wezenlijks gedeeld met een ander, juist omdat ik het zelf heb doorleefd?

3. Wat zou er veranderen als ik mijn ‘wond’ niet langer zie als last  maar als toegangspoort tot wijsheid?

Wil je meer weten over hoe DMDD de Wounded Healer in jou aanspreekt? Of ben je zelf onderweg van ‘overleven’ naar betekenis? Voel je welkom. Hier is ruimte voor je verhaal en voor jouw unieke manier van dragen, voelen en helen.