Dansen met alles wat is, mijn eerste keer 5Rhythms

H

et was mijn buurvrouw die me uitnodigde om mee te gaan op een moment waarop ik opnieuw aan het bedenken was hoe je eigenlijk verder leeft wanneer degene voor wie je zolang hebt gezorgd er niet meer is. Terwijl het zorgen, piekeren en doordenderen nog in elke vezel van je lichaam lijkt te zitten. “Je fysiotherapeut zei toch dat dansen misschien goed voor je zou zijn?” zei ze met een half serieuze, hoopvolle toon. “Niet om iets moois neer te zetten hoor maar gewoon om op een andere manier te bewegen en misschien bepaalde delen in je lichaam weer wakker te maken.”

Een gemeenschappelijke vriendin van ons doet al tien jaar aan 5Rhythms en zweert erbij. Ze zegt dat het haar letterlijk overeind heeft gehouden tijdens moeilijke periodes. Dus stapten we afgelopen maandagavond op de pont naar Amsterdam Noord naar een loods op de NDSM-werf, verstopt onder een oude hijskraan met zachte lampen en mensen op blote voeten liepen op een strakke vloer in het halfduister glansde als een uitnodiging tot overgave.

Magic Monday with Mirjam, stond er op de flyer. Wat daar precies ‘magisch’ aan zou zijn, wist ik nog niet maar ik liet me meevoeren. Er werd niets uitgelegd, geen danspasjes, correcte houdingen, alleen muziek die langzaam opkwam als een golf en mensen die bewogen zoals hun lichaam het ingaf: hoekig, vloeiend, aarzelend of juist wild met gesloten ogen of in stille interactie. Mijn eigen bewegingen kwamen moeizaam op gang maar ergens herinnerde mijn lichaam zich iets wat mijn hoofd vergeten was: dat ik ook besta, los van de rol die ik jarenlang heb vervuld.

Toen kwam Flowing, het eerste ritme waarin ik mijn voeten kleine cirkels liet maken en me liet wiegen door de zachtheid van de muziek, een beweging waarin ik niets hoefde op te lossen, niets hoefde te fixen, alleen maar aanwezig mocht zijn in wat er is.

In Staccato werd de muziek scherper, ritmischer en voelde ik hoe mijn lichaam richting wilde geven, kracht wilde uitdrukken, grenzen wilde voelen, een plotselinge herinnering aan al die momenten waarop ik míjn grens overstak uit liefde of plicht en waarin ik vergat dat liefde ook stevigheid vraagt.

Chaos kwam als een storm, ongefilterd, ontregelend en ergens bevrijdend, omdat ik niet langer hoefde te begrijpen wat ik voelde maar het gewoon kon laten stromen, de vermoeidheid, het verdriet, de eenzaamheid die geen naam kreeg, alles vond zijn weg in beweging.

En dan ineens, Lyrical, een moment van lichtheid, een speelse draai, een glimlach die zomaar opdook tussen het dansen door, alsof het leven me even aanraakte en zei: je mag nog steeds meedoen!

Toen de muziek tenslotte overging in Stillness, merkte ik dat mijn bewegingen stiller werden, kleiner en dieper. Ik stond niet stil en voelde me vervuld van alles wat ik mocht voelen en loslaten.

Mantelzorg is geen lineair pad, afvinklijst of heldenverhaal. Het is een innerlijke dans, een continue afstemming op wat de ander nodig heeft én wat jij zelf soms vergeet. In die loods, op blote voeten, tussen onbekenden, vond ik iets terug van mezelf. Niet als ‘ex-mantelzorger’,  weduwe of vrouw die moe is van het dragen maar simpel als mens in beweging.

Toen ik ‘s avonds thuiskwam, nog vol van alles wat in beweging was gekomen zonder woorden of logica maar met een dieper soort helderheid viel ik in slaap als een blok, alsof mijn lichaam eindelijk geloofde dat het even niets meer hoefde. Zo diep, stil en vanzelfsprekend… dat had ik in geen vijf jaar meer meegemaakt.