Vandaag is het 23 juni. Een dag die ik vorig jaar waarschijnlijk ongemerkt voorbij liet gaan. Net als zovelen. Maar nu niet meer, nu is het mijn dag. Of liever gezegd: de dag van vrouwen zoals ik. Vrouwen die wakker worden met een lege plek naast zich. Die soms vergeten dat ze het alleen moeten doen en dan weer keihard worden herinnerd aan het feit dat het ook echt zo is.
Ik ben bijna vijf maanden weduwe. Vijf maanden zonder zijn stem, zijn grapjes, zijn ogen die me doorzagen en tegelijkertijd geruststelden. Vijf maanden van schreeuwen in stilte, van huilen in de auto, van glimlachen naar de buitenwereld en breken achter gesloten deuren.
Weduwschap is een raar soort schaduwbestaan. De buitenwereld gaat verder maar ik leef sindsdien in een tijd die niet meer klopt. Alles is โvoorโ of โnaโ. De toekomst is gescheurd. De herinneringen zijn scherp als glas รฉn kostbaarder dan ooit.
Op dagen als deze, de Internationale Dag van de Weduwe ย wordt er aandacht gevraagd voor de miljoenen vrouwen wereldwijd die hun partner verloren. Die te maken krijgen met financiรซle onzekerheid, sociaal isolement, culturele stigmaโs. Ik weet dat ik in een land leef waar veel geregeld is. Maar zelfs hier, in dit goed georganiseerde Nederland, voelt het weduwschap soms als iets waar niemand echt raad mee weet. Rouw past niet in Excel-sheets of beleidsnotaโs. En weduwschap al helemaal niet. Er is geen loket. Geen protocol voor hoe je de draad weer oppakt als het fundament onder je leven is weggevallen.
Soms ben ik op een dag zowel sterk als gebroken. Dan regel ik dingen, werk ik, zorg ik, lach ik en vijf minuten later sta ik op een parkeerplaats naar adem te happen. Mensen zeggen: “Je doet het zo goed.” Maar wat ze niet zien, is dat ik het ook allemaal niet weet. Ik ben niet alleen een weduwe. Ik ben ook nog steeds een vrouw, een moeder, een vriendin, een collega. Maar op de achtergrond waait het altijd. Alsof er een wind door mijn bestaan is getrokken die maar niet gaat liggen.
Internationale Widows Day werd in het leven geroepen door de Verenigde Naties om aandacht te vragen voor de situatie van weduwen wereldwijd. Meer dan 250 miljoen vrouwen leven zonder hun levenspartner, vaak zonder bescherming rechten of steun. Ik denk aan hen. Aan vrouwen in landen waar weduwschap gelijkstaat aan verlies van huis, toekomst, waardigheid.
Maar ik denk ook aan ons. Aan de stille weduwen, de vrouwen die sterk lijken maar โs avonds in bed huilen. Deze dag is geen feestdag maar het is wรฉl een dag van erkenning. Een dag om te zeggen: Jij mag er zijn, met je verdriet, je kracht, je chaos, je rouw, je liefde die nooit ophield.
Op deze 23 juni โ onze dag โ stuur ik je een knikje van herkenning en een diepe buiging.
Vandaag is het 23 juni. Een dag die ik vorig jaar waarschijnlijk ongemerkt voorbij liet gaan. Net als zovelen. Maar nu niet meer, nu is het mijn dag. Of liever gezegd: de dag van vrouwen zoals ik. Vrouwen die wakker worden met een lege plek naast zich. Die soms vergeten dat ze het alleen moeten doen en dan weer keihard worden herinnerd aan het feit dat het ook echt zo is.
Ik ben bijna vijf maanden weduwe. Vijf maanden zonder zijn stem, zijn grapjes, zijn ogen die me doorzagen en tegelijkertijd geruststelden. Vijf maanden van schreeuwen in stilte, van huilen in de auto, van glimlachen naar de buitenwereld en breken achter gesloten deuren.
Weduwschap is een raar soort schaduwbestaan. De buitenwereld gaat verder maar ik leef sindsdien in een tijd die niet meer klopt. Alles is โvoorโ of โnaโ. De toekomst is gescheurd. De herinneringen zijn scherp als glas รฉn kostbaarder dan ooit.
Op dagen als deze, de Internationale Dag van de Weduwe ย wordt er aandacht gevraagd voor de miljoenen vrouwen wereldwijd die hun partner verloren. Die te maken krijgen met financiรซle onzekerheid, sociaal isolement, culturele stigmaโs. Ik weet dat ik in een land leef waar veel geregeld is. Maar zelfs hier, in dit goed georganiseerde Nederland, voelt het weduwschap soms als iets waar niemand echt raad mee weet. Rouw past niet in Excel-sheets of beleidsnotaโs. En weduwschap al helemaal niet. Er is geen loket. Geen protocol voor hoe je de draad weer oppakt als het fundament onder je leven is weggevallen.
Soms ben ik op een dag zowel sterk als gebroken. Dan regel ik dingen, werk ik, zorg ik, lach ik en vijf minuten later sta ik op een parkeerplaats naar adem te happen. Mensen zeggen: “Je doet het zo goed.” Maar wat ze niet zien, is dat ik het ook allemaal niet weet. Ik ben niet alleen een weduwe. Ik ben ook nog steeds een vrouw, een moeder, een vriendin, een collega. Maar op de achtergrond waait het altijd. Alsof er een wind door mijn bestaan is getrokken die maar niet gaat liggen.
Internationale Widows Day werd in het leven geroepen door de Verenigde Naties om aandacht te vragen voor de situatie van weduwen wereldwijd. Meer dan 250 miljoen vrouwen leven zonder hun levenspartner, vaak zonder bescherming rechten of steun. Ik denk aan hen. Aan vrouwen in landen waar weduwschap gelijkstaat aan verlies van huis, toekomst, waardigheid.
Maar ik denk ook aan ons. Aan de stille weduwen, de vrouwen die sterk lijken maar โs avonds in bed huilen. Deze dag is geen feestdag maar het is wรฉl een dag van erkenning. Een dag om te zeggen: Jij mag er zijn, met je verdriet, je kracht, je chaos, je rouw, je liefde die nooit ophield.